INFORMACJE OGÓLNE:

Nazwa łacińska:

Pterinochilus lapalala

Nazwa polska:

-brak-

Występowanie:

Afryka południowa.

Biotop:

Gatunek występujący m.in. w prowincji Limpopo. Zamieszkuje w wykopanych przez siebie niewielkich norkach, pod kamieniami itp.

Wygląd:

Z racji na ograniczoną ilość informacji dotyczących tego pająka, pozostaje spekulować, iż dorosłe samice mierzą zazwyczaj ~5 cm DC, zaś dorosłe samce ~4 cm DC. Ubarwienie szaro-beżowe. Odwłok zdobią charakterystyczne dla tego rodzaju czarne plamki. Karapaks, oraz chelicery pokryte są złotawym kolorem.  Dorosłe samce są smuklejsze, oraz ciemniejsze; odwłok, oraz karapaks są matowe.

WARUNKI HODOWLI:

Terrarium:

Dla dorosłej samicy terrarium powinno mieć wymiary ~25x25x25. Jako podłoże możemy zastosować piasek, o grubości ~4 cm. Z racji iż owe podłoże słabo absorbuje wilgotność powinniśmy ograniczyć się jedynie do miseczki z wodą, która systematycznie powinna być napełniana. W terrarium mogą znaleźć się również kamienie, kawałki kory, czy przystosowane do tych warunków rośliny. Niezbędna jest również wentylacja.

Temperatura:

28-30°C z nocnym spadkiem do ~24°C

Wilgotność:

~65%.

Żywienie:

Małym pająkom podajemy: pinki, niewielkie larwy mącznika, oraz małe karaczany. Większym osobnikom podajemy dorosłe postacie owych owadów, a ponadto: drewnojady, świerszcze, czy szarańczę. Pamiętajmy aby usuwać resztki pokarmu z terrarium. Zapobiegnie to pojawieniu się roztoczy.

Rozmnażanie:

-brak-

Uwagi/ciekawostki:

Pająk opisany w 2011 roku przez Gallon’a, oraz R. C. & Engelbrecht. Należy do podrodziny Harpactirinae. Nazwa lapalala została nadana na cześć Lapalala Wilderness School, za ich wkład w ochronę dzikich obszarów rejonu Waterberg. W Polsce pająk niedostępny.

Opinia hodowcy:

-brak-

Polecany dla:

Doświadczonych hodowców.

__________________________________________________________

Skala: 1 - 6

Bibliografia:

• Gallon, R.C. & I. Engelbrecht. 2011.
  A new Pterinochilus species from South Africa (Araneae, Theraphosidae, Harpactirinae). Bulletin of the British Arachnological Society 15(4): 121-126.